Prolog

Byłam artystką. 

Choć wciąż odkrywam w swym wnętrzu pokłady niespożytej kreatywności...

Choć wciąż w zastraszającym tempie mnożę innowacyjne idee...
Choć wciąż wszelkie szkicowniki systematycznie dopełniam świeżymi wizjami...
Choć wciąż...

Co zatem stało na przeszkodzie, abym używała tego zaszczytnego miana w czasie teraźniejszym? Wygląda na to, że resztki przyzwoitości. Wyłącznie. Żaden inny czynnik nie był szczególnie znamienny... Brak było mowy o przesadnej skromności czy rodzaju przerażenia po poznaniu silnej konkurencji. Znałam zarówno swoją wartość, jak i miejsce w szeregu. Co zatem zawiniło jeśli poziom mojej pewności siebie pozostawał w normie? Fundamentalna zasada, którą wyznaje każdy artysta: nie sprzedać się! Utrzymać niezbędną niezależność... Nigdy, przenigdy nie myśleć o karierze architekta, konstruktora... Precz z pracą pod dyktando. To jak oddanie swojej duszy we władanie komuś innemu. Co to ma wspólnego ze sztuką, z wyrażaniem siebie? Więc jak nisko upadłam? Projektant obuwia sportowego Puma. Podsumowując, obsesyjne wciskanie czarnego kocura wszędzie, gdzie się da...